ایوان

ایوان در معماری ایرانی جایی میان بیرون و درون است؛ نه کاملاً حیاط، نه کاملاً اتاق. سقفی بلند دارد که سایه می‌سازد و دهانه‌ای باز که نور را به داخل دعوت می‌کند. این کالکشن دربارهٔ همین آستانه است: لباس به‌عنوان پناهی که بسته نیست.

از طاق تا تن

هر طرح از یک جزء معماری شروع شده است:

1. مقرنس، آن سقف‌های لانه‌زنبوری که نور را لایه‌لایه می‌کنند، در بالاتنهٔ لباس شب مقرنس؛
2. خشت و آجر، با چیدمان‌های جناغی‌شان، در بافت پالتو خشت؛
3. طاق، با قوس تیزش، در درزهای مانتو طاق و کلاه شنل ایوان؛
4. گره‌چینی کاشی‌ها در نقش پیراهن کاشی؛
5. و شمسه، ستارهٔ هشت‌پری که در مرکز بسیاری از گنبدها نشسته، در گلدوزی لباس عروس.

پالت

زرشکی آجرهای کهنه، سرمه‌ای کاشی‌های معرق، زعفرانی نور عصر روی دیوار و ذغالی سایه‌های عمیق ایوان. پارچه‌ها سنگین‌ترند و فرم را نگه می‌دارند: پشم، تافتهٔ ابریشم و کرپ.

ایوان به ما یاد می‌دهد که پناه می‌تواند باز باشد؛ لباس هم می‌تواند بپوشاند، بی‌آنکه زندانی کند.

پیش‌خرید

طرح‌های این کالکشن در تعداد محدود ساخته می‌شوند. لباس عروس شمسه فقط به اندازهٔ هر عروس دوخته می‌شود.